TAC - ELLAS
TRADITIONAL   ARCHERY   CLUB

Greek Traditional Archery

Click here to edit subtitle

Ο Άγιος Μερκούριος ο Μεγαλομάρτυρας

Ο ένδοξος του Χρίστου Μεγαλομάρτυς Μερκούριος έζησε στους χρόνους των ασεβών βασιλέων Δεκίου, Γάλλου και Ουαλεριανού. Καταγόταν από την Ανατολή και υπηρετούσε στο στράτευμα των Μαρκησίων. Ήταν υιός υπάρχου, Σκύθου την καταγωγή, που λεγόταν Γουρδιανός.
Οι Σκύθες ήταν φημισμένοι τοξότες από αρχαιοτάτων χρόνων. Τόξευαν μάλιστα από μικρή ηλικία και ξέρανε να χρησιμοποιούν και τα δύο χέρια για να σημαδεύουν. Σε πολλές εικονογραφήσεις εμφανίζεται ο Άγιος Μερκούριος να φέρει δοξάρι και σε άλλες επίσης να ελέγχει ένα βέλος κρατώντας και εξετάζοντας την ευθύτητα του.
ο Γουρδιανός ήταν Χριστιανός, αλλά κρυμμένος. Δεν το γνώριζε αυτό ούτε ο βασιλεύς. Όταν πέθανε ο πατέρας του, νέος ακόμη ο Άγιος και ανδρείος στους πολέμους κατά των εχθρών, εστάλη από τον βασιλέα με το στράτευμα να πολεμήσει κατά των βαρβάρων.
Όταν είδε, ότι ήταν πολλοί, συλλογιζόταν τι να πράξει. Τότε του παρουσιάστηκε λευκοφόρος, και ωραιότατος Άγγελος Κυρίου, ο οποίος κρατούσε ξίφος στο δεξί του χέρι, το έδωσε στον νέο, και του είπε:
Φίλε και αγαπημένε Μερκούριε, ο Κύριος των Κυρίων και Θεός των απάντων, με έστειλε να σου δώσω θάρρος και δύναμη κατά των εχθρών σου. Λοιπόν, προχώρησε εναντίον τους και θα τους νικήσεις, με τη βοήθεια του Θεού. Θα γίνεις με την νίκη αυτή σε όλους περιβόητος. Αλλά να μη φανείς προς τον ευεργέτη Χριστό αχάριστος. Να θυμάσαι την καλοσύνη αυτή πάντοτε, και ας ριζώσει στην ψυχή σου ο πόθος Του, διότι πρόκειται να μαρτυρήσεις για το όνομα του, και να λάβεις τον στέφανο της δόξης.

Όταν τα άκουσε αυτά ο Μερκούριος, πήρε θάρρος και δύναμη. Ήλθε στο μέσον του στρατού, όρμησε με προθυμία και γενναιότητα εναντίον των βαρβάρων και προχώρησε έως εκεί, που ήταν ο στρατηγός που λεγόταν Ρήγας. Κτύπησε ανδρεία με το ξίφος, που του έδωσε ο Άγγελος και φόνευσε πολλούς ανδρείους σωματοφύλακες του αρχηγού τους. Οι υπόλοιποι βλέποντας τον νέο να τους θανατώνει, σαν λιοντάρι άγριο έφυγαν από τον φόβο τους τρομαγμένοι. Έτσι ο Μερκούριος βρήκε τον Ρήγα μόνο. Όρμησε με ανδρεία πολλή και τον φόνευσε. Οι στρατιώτες βλέποντας τον αρχηγό τους νεκρό έφυγαν όλοι.

Ο βασιλεύς, όταν άκουσε την ανδρεία του Μερκούριου, που μόνος του νίκησε ολόκληρο στρατό, τον ανακήρυξε αρχιστράτηγο και πολλά δώρα του χάρισε. Του έκαμε μεγάλη φήμη στο λαό και τον προσκάλεσε στο τραπέζι του. Κάθε η μέρα συνομιλούσε μαζί του και έτρωγαν μαζί. Αλλά από την πολλή αγάπη που του έδειξε ο επίγειος Βασιλεύς, ξέχασε τον Ουράνιο.

Τότε φάνηκε σ' αυτόν ο Άγγελος μια νύκτα, που κοιμόταν. Τον ξύπνησε και τον επέπληξε, λέγοντας:  Δεν θυμάσαι τι σου είπα, όταν σου έδιδα το εκλεκτό σπαθί, με το οποίον νίκησες τόσο πλήθος εχθρών με την θεία βοήθεια; Δεν σου είπα, ότι μέλλεις να μαρτυρήσεις, για να λάβεις αμάραντο στέφανο και δόξα αιώνιο; Γιατί λοιπόν προτιμάς τις τιμές του βασιλέως και την προσωρινή απόλαυση; Ξύπνα από τον ύπνο της αμελείας και περιφρόνησε αυτή την πρόσκαιρη ευδαιμονία για να έλθεις στα ουράνια ανάκτορα, όπου είναι πάντοτε ημέρα πάμφωτος.

Αυτά του είπε ο Άγγελος και έγινε άφαντος.

Δίδεται ολόκληρος στον Χριστό Ο Μερκούριος συλλογιζόταν τα λόγια και έχοντας στη σκέψη του στα Ουράνια αγαθά, έκλαιε πικρά και θρηνούσε απαρηγόρητα. Σκεπτόταν με τι τρόπο να παραιτηθεί από τα αξιώματα, που του έδωσαν.

Ο βασιλεύς κάλεσε συμβούλιο μεγάλο, και μεταξύ των άλλων επισήμων κάλεσε και τον Μερκούριο. Αυτός όμως με μια δικαιολογημένη αιτία, δεν πήγε. Την επομένη, όταν πήγε για να χαιρετήσει τον βασιλέα, του λέγει εκείνος: —Ας πάμε να θυσιάσουμε στο ναό της Αρτέμιδος, για να την έχουμε, για άλλη φορά σύμμαχο και βοηθό στους πολέμους. Ο Μερκούριος βρήκε πάλι πρόφαση και γύρισε σπίτι του. Ο Μερκούριος διαβάλλεται στον βασιλέα Εκείνη την ημέρα, ένας άνθρωπος, που μισούσε τον Μερκούριο, βρήκε ευκαιρία να τον διαβάλει, και να φανεί αυτός πιστός στον βασιλέα. Επεδίωκε να πάρει αυτός το αξίωμα του στρατηλάτου.

Ο βασιλεύς, όταν άκουσε αυτά τα απροσδόκητα λόγια, λυπήθηκε πολύ. Στάθηκε σκεφτικός πολλή ώρα και ύστερα θεώρησε ότι πρέπει να το εξετάσει πρώτα το θέμα. Ομολογεί τον Χριστό με θάρρος Κατόπιν κάλεσε τον Μερκούριο και ζήτησε να δει τη αλήθεια.

Ο Άγιος ομολόγησε την πίστη του στον Δεσπότη Χριστό και καθώς ομολόγησε έβγαλε τη ζώνη και το ένδυμα του στρατηλάτου και ρίχνοντας αυτά κάτω είπε στο βασιλέα: —Γυμνός εξήλθον εκ της κοιλίας της μητρός μου, γυμνός και απελαύσομαι (Ιωβ Α΄ 21). Ήταν δε ο Άγιος ωραίος νέος, αλλά τότε, όταν έβγαλε τα ειδωλολατρικά ενδύματα, φάνηκε από θεία Χάρι λαμπρότερος.  Ο βασιλεύς θαύμασε το κάλλος του και διατάζει να τον φυλακίσουν. Παρήγγειλε συγχρόνως στους φρουρούς κρυφά να τον φοβερίσουν με λόγια, μήπως και αλλάξει γνώμη.

Ο Άγιος, πηγαίνοντας στο δεσμωτήριο ευχαριστούσε τον Κύριο, που τον ενίσχυσε στο κριτήριο. Του ζητούσε όμως βοήθεια και δια το μέλλον, να τελειώσει ευσεβώς το Μαρτύριο. Τοιουτοτρόπως προσευχόταν ο Άγιος έως τα μεσάνυκτα. Τότε παρουσιάζεται ο Άγγελος πάλι. Του έδωσε θάρρος, τον στερέωσε και τον έκαμε θερμότερο στους αγώνες με τούτα τα λόγια:

Κήρυξε με θάρρος τον Χριστό στους ειδωλολάτρες, και υπόμεινε τα πρόσκαιρα βασανιστήρια ανδρείως, για να λάβεις δόξα αιωνία και να έχεις ηδονή απερίγραπτη και αγαλλίαση παντοτινή.

Όταν είπε αυτά, έγινε άφαντος. Φρικτά μαρτύρια Το πρωί ο βασιλεύς κάθισε στο θρόνο του. Τότε έφεραν τον Άγιο, τον οποίον πρώτα προσπάθησε με κολακείες να τον διαστρέψει ο δόλιος. Αλλά ο Άγιος έμενε σταθερός στην πίστη του και με μανία ο τύραννος έδωσε διαταγή να τον δέσουν με τέσσερα σχοινιά και να τον τεντώσουν σε τέσσερις στύλους και ψηλά κρεμάμενο άλλοι να κατακόπτουν τις σάρκες του από πάνω με μαχαίρια, και άλλοι από κάτω να τον κατακαίνε, για να έχει τριπλή τιμωρία και πόνους φοβερούς. Οι σάρκες του Αγίου σχίζονται. Το αίμα τρέχει. Ο πόνος είναι αβάσταχτος... Όλα αυτά τα υπόμεινε ο Άγιος με καρτερία και ανδρεία, χωρίς να δειλιάσει καθόλου. Μόνον έπαιρνε δύναμη από την προσευχή του στον Κύριο. Έτσι, η φλόγα της φωτιάς έσβηνε από το πολύ αίμα του που έτρεχε, η δε προθυμία της ψυχής του μεγάλωνε περισσότερο. Ο Άγγελος τον θεραπεύει Όταν πέρασαν τρεις ώρες σε αυτό το μαρτύριο, ο ασεβής τύραννος αισθάνθηκε τον εαυτόν του νικημένο από τον Άγιο, και διατάσσει να τον κατεβάσουν και να τον κλείσουν σε ένα σπίτι σκοτεινό και υγρό. Τότε πάλι ήλθε ο σύμμαχος άγγελος και του λέγει: -Χαίρεις, γενναίε στρατιώτα και αθλητά του Δεσπότου Χριστού αήττητε. Με τον λόγο τούτον έγινε ο Άγιος υγιής, όπως ήταν πριν. Γι αυτό σηκώθηκε αμέσως και ευχαριστούσε δοξάζοντας τον Παντοδύναμο Κύριο. Όταν τον είδε όλως διόλου γερό, χωρίς να έχει κανένα σημάδι πληγής επάνω του, απόρησε. Νόμισε, ότι θεραπεύτηκε από κάποιο είδος μαγείας. Αλλά όταν τον ρώτησε πως γιατρεύτηκε πήρε την εξής απάντηση από τον Άγιο:  —Ο Δεσπότης μου Χριστός με γιάτρεψε σαν Θεός παντοδύναμος, εγώ δε ποτέ μου δεν έμαθα μαγείαν. Όσοι δε κάμνουν τέτοιες κακουργίες, πηγαίνουν μαζί με σένα στην Κόλαση. Το τελευταίο μαρτύριο του Αγίου Θηρίο έγινε ο τύραννος από τον θυμό. Προστάζει αμέσως να διαμελίσουν τα μέλη του Μάρτυρος. Τότε άλλοι τον τρυπούν με πυρωμένες σούβλες αλύπητα, άλλοι τον δέρνουν στο πρόσωπο λέγοντας: —Τίμα τους θεούς όπως πρέπει, αδιάντροπε. Τοιουτοτρόπως λοιπόν βασανιζόμενος, υπόμενε καρτερικά τους φρικτούς πόνους, έως ότου οι δήμιοι κουράστηκαν. Τότε πάλι ο άδικος και αχόρταγος δικαστής από τον θυμό του, προστάζει να τον κρεμάσουν κατακέφαλα και στο σβέρκο του να δέσουν μεγάλη και βαριά πέτρα, η οποία του έφερνε πόνο πολύν και οδύνη αμέτρητη. Αλλά και αύτη την τρομερή δοκιμασία την υπέμεινε, όχι με ανθρώπινη δύναμη, αλλά με την θεία βοήθεια. Όση όμως υπομονή έδειχνε ο Άγιος, τόσον αγρίευε ο τύραννος. Προστάζει τότε να λύσουν την πέτρα από το λαιμό του, και να τον ραβδίσουν με βούρδουλα τετράκλωνο που είχε τέσσερα λουριά χάλκινα, έως ότου να χωρίσει η ψυχή από το σώμα. Αλλά και με όλα αυτά, δεν επέτυχε το σκοπό του ο άθλιος. Ο τρισόλβιος Μάρτυρας Μερκούριος υπέμεινε και αυτήν την τιμωρία με θαυμάσια γενναιότητα. Ο αποκεφαλισμός του Αγίου Για να ξεγνοιάσει από την φροντίδα αυτή ο τύραννος, έδωκε την τελευταία απόφαση κατά του Αγίου: Να πάνε στην Καισάρεια, να του κόψουν το κεφάλι. Πάλιν, λοιπόν, πήραν σηκωτό τον Άγιο οι δήμιοι και τον μετέφεραν στην Καισάρεια. Εκεί εκάθησαν ολίγον οι δήμιοι να αναπαυτούν. Στο διάστημα αυτό πάλιν εφάνη ο Κύριος προς τον Άγιο, τον χαιρέτησε και του είπε, ότι έφθασε στο τέλος του Μαρτυρίου, και θα απολαύσει τα βραβεία και την πλούσια ανταμοιβή των πόνων του. Τότε ο Άγιος παρακάλεσε πρώτο να συγχωρέσει τους στρατιώτες, που τον βασάνισαν, ύστερα παρακάλεσε για κείνους, που θα του κάμουν εορτή και πανήγυρι να απολαύσουν τον μισθό πολλαπλάσιο. Έπειτα σφράγισε όλο του το σώμα με τον τίμιο σταυρόν και είπε στους στρατιώτες να εκτελέσουν το πρόσταγμα του βασιλέως. Τότε οι στρατιώτες έκοψαν την αγία του κεφαλήν. Ήταν 25η Νοεμβρίου. Ήταν τότε ο Άγιος ηλικίας 25 ετών. Η πανάμωμος ψυχή του ανέβηκε στους ουρανούς. Όσοι βρέθηκαν εκεί την ώρα εκείνην αισθάνονταν ευωδία ανεκλάλητη και μύρο από θυμίαμα. Συγχρόνως πολλοί, που είχαν ανίατη ασθένεια, θεραπεύτηκαν. Δόξαζαν τον Δεσπότη Χριστό, των όλων Θεό. Ευχαριστούσαν συγχρόνως και τον Άγιο Μερκούριο τον Μεγαλομάρτυρα.

Μερκούριος ο..."άγιος" δολοφόνος του Ιουλιανού!!!

Απόσπασμα από ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ - Βίος Αγίου Βασιλείου  

Αναμέτρηση με τον Ιουλιανό

Στα χρόνια που βασίλευε ο Ιουλιανός ο παραβάτης και αποστάτης, που ήθελε να ζωντανέψει την ειδωλολατρία - όπως κάποιοι προσπαθούν να την αναβιώσουν στις ημέρες μας (νεοειδωλολατρία)- και να ξαναχτίσει το Ναό του Σολομώντα (στην προσπάθειά του όμως έβγαιναν φοβερές φλόγες από τον τόπο εκείνο, που κάναν αδύνατο το πλησίασμα!!!), έχοντας σκοπό να τραβήξει για τα μέρη της Περσίας, ήρθε κοντά στην Καισαρεία.

Ο Άγιος γνώριζε τον Ιουλιανό από την Αθήνα, όταν σπούδαζαν και οι δύο εκεί, αλλά τι διαφορετικό δρόμο πήρε ο καθένας... Ο Μητροπολίτης της πόλης λοιπόν έβγαινε τώρα να προϋπαντήσει τον βασιλιά και εκείνος ζήτησε ως δώρο τρεις άρτους από εκείνους που έτρωγε ο Άγιος. Βέβαια ο Άγιος έτρωγε κριθαρένιο ψωμί και από εκείνο ακριβώς πρόσφερε στον Ιουλιανό.

Ο Ιουλιανός δέχθηκε το δώρημα και διέταξε να γίνει ανταμοιβή και να δώσουν εκείνοι στον Άγιο χόρτο από το λιβάδι!

Βλέποντας ο Άγιος την καταφρόνηση αυτή είπε: "Εμείς ω βασιλιά, από εκείνο που τρώγουμε, καθώς εζήτησες, σου προσφέραμε. Και η βασιλεία σου, όπως αρμόζει, μας αντάμειψε τη δωρεά από εκείνο που τρώγεις"...

Μόλις άκουσε αυτά ο βασιλιάς θύμωσε πολύ και λεει απειλητικά στον Άγιο:

"Τώρα δέξου τη δωρεά αυτή και όταν επιστρέψω από τη Περσία νικητής, τότε, την μεν πόλη σου θα κατακάψω, τον δε από σένα απατώμενο μωρό λαό θα αιχμαλωτίσω, διότι τους θεούς τους οποίους εγώ προσκυνώ αυτοί ατιμάζουν, εσύ δε θα λάβεις την πρέπουσα αμοιβή"!

Και αφού ξεστόμισε αυτές τις φρικτές απειλές ο αυτοκράτορας Ιουλιανός, τράβηξε για την Περσία.

Ο δε Άγιος επέστρεψε με τη σειρά του μέσα στην Καισαρεία και κάλεσε όλο τον κόσμο. Αφού τους είπε τις απειλές του βασιλιά για την καταστροφή της πόλης και την αιχμαλωσία, τους συμβούλευσε να μη λυπηθούν τα χρήματά τους, αλλά να φροντίσουν για τη ζωή τους και ό,τι χρήματα έχουν να τα μαζέψουν σε ένα τόπο και όταν μάθουν ότι επιστρέφει ο βασιλιάς, να τα ρίξουν σωρούς στους δρόμους, μην και εκείνος ως φιλοχρήματος βλέποντάς τα ειρηνεύσει και δεν πράξει το κακό που σκέπτεται.

Οι Χριστιανοί πράγματι, πήγαν και έφεραν έναν αμέτρητο πλούτο: χρυσάφι, ασήμι, και πολύτιμους λίθους! Ο Άγιος, τα τοποθέτησε όλα στο Σκευοφυλάκιο, γράφοντας το καθενός το όνομα για να φυλαχτούν, μέχρι να μάθουν για την επιστροφή του Ιουλιανού.

Ο Άγιος Μερκούριος

Όταν λοιπόν μαθεύτηκε ότι επιστρέφει, μάζεψε τους Χριστιανούς με τις γυναίκες και τα παιδιά τους και τους είπε να νηστεύσουν τρεις ημέρες. Έπειτα τους πήρε όλους και ανέβηκαν στο βουνό της Καισαρείας που ονομαζόταν Δίδυμο, επειδή είχε δύο κορυφές. Στο βουνό αυτό υπήρχε Ναός της Υπεραγίας Θεοτόκου, όπου όλοι οι Χριστιανοί σαν έφτασαν, άρχισαν με συντετριμμένη καρδιά να παρακαλούν τον εύσπλαχνο Χριστό και την Υπέραγνη Μητέρα Αυτού, όπως μεταλλάξει την απόφαση του ασεβέστατου βασιλιά. Τότε και ενώ συνεχιζόταν η προσευχή, είδε ο Άγιος Βασίλειος πλήθος στρατιάς ουρανίου να κυκλώνει το όρος και ανάμεσά τους μια γυναίκα να κάθεται σε θρόνο με πολλή δόξα, η οποία είπε στους Αγγέλους που βρισκόταν γύρω της:

"Καλέσατέ μου το Μερκούριο, όπως μεταβεί και φονεύσει τον εχθρόν του Υιού μου Ιουλιανό"!

Είδε τότε ο Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας ότι ήλθε ο Μάρτυς Μερκούριος ενδεδυμένος με τα όπλα του και λαβών προσταγή από τη γυναίκα εκείνη η οποία ήταν η Υπεραγία Θεοτόκος, έφυγε αμέσως!

Έπειτα, η Βασίλισσα των Αγγέλων, η Παναγία, προσκάλεσε τον Άγιο Βασίλειο και του παρέδωσε βιβλίο που περιείχε γραμμένη όλη τη δημιουργία της Κτίσεως και κατόπι τον άνθρωπο πλασμένο υπό του Θεού. Και στην αρχή του βιβλίου ήταν επιγραφή που έλεγε "Ειπέ", ενώ στο τέλος του βιβλίου όπου και έλεγε για την πλάση του ανθρώπου έγραφε "Τέλος" (αυτό εσήμαινε ότι επειδή ο Άγιος έγραφε ένα βιβλίο ερμηνευτικό στην Εξαήμερο του Μωυσή σχετικά με τη δημιουργία του Κόσμου, το κεφάλαιο περί της πλάσεως του ανθρώπου από το Θεό δε θα το τελείωνε. Το τελείωσε όμως μετά την κοίμησή του, ο αδελφός του Άγιος Γρηγόριος Νύσσσης).

Αυτή την οπτασία αφού είδε ο Άγιος ευθύς εξύπνησε και μαζί με κάποιους Κληρικούς κατέβηκε αμέσως στην πόλη της Καισαρείας, όπου και βρισκόταν Ναός του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Μερκουρίου, στον οποίο βρισκόταν το λείψανο και τα όπλα του, επειδή ο Άγιος Μερκούριος είχε μαρτυρήσει εκεί προ εκατό ετών. Σ΄ αυτό το Ναό μπήκε λοιπόν ο Αρχιεπίσκοπος Βασίλειος και μη βρίσκοντας το λείψανο και τα όπλα, ρωτούσε τον Σκευοφύλακα της Εκκλησίας τι απέγιναν. Εκείνος βέβαια δε γνώριζε τίποτα. Τότε κατάλαβε ο Μέγας Βασίλειος ότι ήταν αληθινό το όραμα και ότι κατά τη νύχτα εκείνη εφονεύθη ο ασεβέστατος Ιουλιανός!

Αμέσως, ο Άγιος Μητροπολίτης ξανανέβηκε στο βουνό και λεει στους Χριστιανούς:

"Χαίρετε και αγαλλιάσθε σήμερον, αδελφοί. Εισακούσθηκε η δέησή μας, διότι ο μιαρός βασιλεύς υπέστη την πρέπουσα τιμωρία. Οπότε ευχαριστούντες το Θεό, ας πάμε στην πόλη, για να λάβει ο καθένας τα χρήματα που έδωσε".

Μόλις άκουσαν αυτά οι Χριστιανοί, είπαν όλοι δυνατά με μια φωνή:

"Σκεφθήκαμε να τα δώσουμε στον ασεβή βασιλιά για τη ζωή μας. Τώρα να μην τα προσφέρουμε στον Βασιλέα του ουρανού και της γης, ο οποίος μας εχάρισε τη ζωή;"...

Ο Άγιος, επαίνεσε τότε την προθυμία τους και όρισε να λάβουν το ένα τρίτο από ό,τι έδωσε ο καθένας και με τα υπόλοιπα να χτίσουν πτωχοτροφεία, ξενοδοχεία, νοσοκομεία, γηροτροφεία και ορφανοτροφεία (σ.σ. όλα αυτά που απετέλεσαν αργότερα το θαυμαστό χριστιανικό, φιλανθρωπικό συγκρότημα της Βασιλειάδας).

Ο σίδηρος και ο Βασίλειος

Αφού λοιπόν φονεύτηκε ο Ιουλιανός ο Παραβάτης από τον Άγιο Μερκούριο κατά τρόπο θαυματουργικό, βασίλεψε για ένα χρόνο ο θεοσεβής Ιοβιανός και μετά οι Ουαλεντιανός και Ουάλης, ο οποίος και ήταν Αρειανός.

Ο Άγιος Μερκούριος, ο οποίος τιμάται και γεραίρεται από την Εκκλησία μας ως Μεγαλομάρτυς του Χριστού στις 25 Νοεμβρίου, φέρεται ως αυτός που εκατό χρόνια μετά το ένδοξο μαρτύριό του φόνευσε νεκρός τον Ιουλιανό τον Παραβάτη.


  Η τιμία κάρα του Αγίου Μερκουρίου φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους μέσα σε περίτεχνο κιβώτιο - λειψανοθήκη οκταγωνικού σχήματος που χρονολογείται το 1813, ενώ ιερά λείψανα του Αγίου φυλάσσονται και στην Ιερά Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους. Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί ότι το συνταχθέν υπό του Συμεών του Μεταφραστού Μαρτύριο του Αγίου βρίσκεται ανέκδοτο σε πολλούς κώδικες των Ιερών Μονών Βατοπεδίου και Μεγίστης Λαύρας.
 Διάσπαρτοι στην ελληνική επικράτεια είναι και οι επ’ ονόματι του Αγίου Μερκουρίου ιεροί ναοί. Ο Άγιος τιμάται ως προστάτης και έφορος του χωριού Ίστριος Ρόδου, αφού τόσο ο ενοριακός ναός του χωριού όσο και το εντός του οικισμού εκκλησάκι του 17ου αιώνα τιμούνται επ’ ονόματι του Αγίου Μερκουρίου.
Ναοί αφιερωμένοι στον Άγιο Μερκούριο υπάρχουν επίσης στο Καστελόριζο, στη Σύμη, στο Ασφενδιού της Κω, στον Αρτεμώνα Σίφνου (όπου ο Άγιος τιμάται ως ιατρός των παθήσεων των αυτιών), στο Εμπορείο Σαντορίνης, στη Χώρα Σκοπέλου (όπου φυλάσσεται θαυμάσια παλαιά εικόνα των Αγίων Μερκουρίου και Αικατερίνης, φιλοτεχνημένη το 1829), στο Λυγουριό Αργολίδος (όπου ο ναός υπήρξε καθολικό παλαιάς μονής του 17ου αιώνα), στον Βελβενδό Κοζάνης, στην ομώνυμη περιοχή της Πάρνηθος στην Αττική και στην Κέρκυρα, όπου ο Άγιος Μερκούριος τιμάται με ιερούς ναούς στα χωριά Άγιος Μάρκος, Περουλάδες, Κρητικά και Στρογγυλή. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι ο παλαιός μητροπολιτικός ναός των Εισοδίων Θεοτόκου στην πόλη της Άρτας κτίσθηκε το 1800 στη θέση βυζαντινού ναού επ’ ονόματι του Αγίου Μερκουρίου. Στον ιστορικό αυτό ναό, ο οποίος είναι γνωστός ως Άγιος Μερκούριος και αποτελεί διατηρητέο μνημείο, φυλάσσεται τεμάχιο ιερού λειψάνου του Αγίου.

Στίχος
Εἰ καὶ πατάσσῃ Μερκούριε τῷ ξίφει, καὶ νεκρὸν ἐχθρὸν σὺ πατάσσεις Κυρίου.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε
Οὐράνιον Ἄγγελον, χειραγωγὸν ἀσφαλῆ, πρὸς δόξαν ἀρίδηλον, ὡς τοῦ φωτὸς κοινωνός, Μερκούριε ἔσχηκας· ὅθεν τῷ ἀθανάτῳ, Βασιλεῖ πειθαρχήσας, ἤθλησας
ὑπὲρ φύσιν, ὡς γενναῖος ὁπλίτης· διὸ τοὺς σοὶ προσιόντας, μάκαρ περίσωζε.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὤσπερ θεῖον θώρακα, ἠμφιεσμένος, τοῦ Χριστοῦ τὴν δύναμιν, ἀθλητικῶς ἀνδραγαθεῖς, καταπυρσεύων τοὺς ψάλλοντας· χαῖρε Μαρτύρων τὸ κλέος Μερκούριε.

Μεγαλυνάριον
Ὤφθης νεανίας πανευπρεπής, οἷα στρατιώτης τοῦ Δεσπότου περιφανής· φύσεως γὰρ ὥρᾳ. τὴν ἄθλησιν ἀνθήσας, Μερκούριε θεόφρον, Χριστῷ δεδόξασαι.

Oops! This site has expired.

If you are the site owner, please renew your premium subscription or contact support.